Persuasive communication

Centre for Language Studies | Faculty of Arts | Radboud University Nijmegen

De persuasieve kracht van gewoon iets willen: evidentie uit het Australische dierenrijk

Enny_300_vierkElke week verschijnt op deze site een bijdrage van één van onze onderzoekers over communicatie in onderzoek en praktijk.

Deze week: Enny Das over de effectieve back-to-the-eighties stijl van persuasief communiceren (en een welgemeend advies aan collega’s).

Twee maanden naar Australië moeten voor het EU Marie Curie gesubsidieerd HealthNar Research Exchange Network is geen sinecure, maar iemand moest het doen. Dat we hier naast het goed insmeren tegen de zon en het verfijnen van de surfvaardigheden ook nog keihard werken, dat zult u gerust van me aannemen. Maar dat we hier ook hele nieuwe kennis opdoen over ons vakgebied, dat zou een verrassing kunnen zijn. Zeker als ik erbij vertel dat de wijsheid afkomstig is uit het rijk der dieren.

Effectief communiceren

De Australische dieren hebben een bijzondere maar uitermate effectieve communicatiestijl. Ik weet niet precies of ze onderling overleg hebben gepleegd, of dat er congressen zijn waar verschillende diersoorten samenkomen om hun ervaringen met de mens uit te wisselen – waarbij ze wellicht hartelijk lachen om de vele anekdotes over die malle soort met hun bizarre outfits – maar de communicatiestijl is precies hetzelfde voor de kangoeroes, wombats, kakatoes, papagaaien, kookaburras en andere tropische dieren die we hier tegenkomen.

echidna_2

De dieren komen heel dichtbij je staan – op ca. 10 cm afstand – en kijken je dwingend aan. Ze willen iets van je. Dat is leuk want je voelt je vereerd. Je denkt: “wat bijzonder dat dit exotische dier interesse in me toont en in het geheel niet bang voor me is”. Als je ze niet direct iets geeft komen ze dichterbij en kijken dwingender. Je begint als gesprekspartner een gevoel te krijgen dat je dom bent. Je ziet het dier denken:

Tjongejonge, hoe moeilijk kan het zijn? Er ligt brood op tafel. Ik heb er zin in.
Geef het aan me!

Het dier zijn zin te geven zou verschillende motieven tegelijkertijd dienen. Niet alleen zou het schattig zijn om te zien hoe een exotisch dier je chocoladereep oppeuzelt, het zou ook fijn zijn om het dier een plezier te doen. Daarnaast zou kunnen laten zien dat je echt niet zo dom bent als je eruitziet en daarmee een pijnlijke ego-threat elimineren.*

Geen reciprociteit

Als de mens omgekeerd iets van het Australische dier wil – een foto maken bijvoorbeeld waarbij het dier leuk in de lens kijkt, of gewoon even contact maken – dan is dat een ander verhaal. Het dier onderbreekt zijn of haar activiteiten kort om slechts door je heen te kijken. Gedurende anderhalve seconde zegt de blik: ‘Whatever. Look at my face. I’m not bothered’. Daarna gaat het dier verder met de werkzaamheden, die meestal iets met eten van doen hebben. Je kunt zo lang blijven staan als je wilt, maar het dier zal er geen notie meer van nemen.

Diep in je hart weet je ook wel dat het niet helemaal klopt als je concludeert: “het dier duldt me zo dichtbij en keek me toch even aan, dat moet toch iets te betekenen hebben”.

Aan reciprociteit hebben de Australische dieren blijkbaar een broertje dood. De communicatiestijl is helder en eenvoudig: langdurig en dwingend communiceren als je er iets aan hebt, en anders kort en oppervlakkig communiceren. Een ongelijkwaardige, back to the eighties stijl die doet denken aan de keiharde mentaliteit van de Mad Men reclamemannen van Madison Avenue. Dat verwacht je niet zo een-twee-drie van die lieve dieren.

Toch heb ik gemeend me te moeten laten inspireren door de Australische dieren. Ik raad collega’s aan om als ik terugkom in Nederland iets te eten bij zich te hebben als ze bij mijn kantoor aankloppen.

*Dat we het desondanks niet doen, is volledig aan onze hoge mate van zelfcontrole te danken.

Enny Das, personal page →

Share this on social networks

Leave a Reply