Persuasive communication

Centre for Language Studies | Faculty of Arts | Radboud University Nijmegen

Mysterieuze overtuigingskracht

Als lid van een groep die onderzoek doet naar overtuigende communicatie is het doorgaans niet al te moeilijk je zin te krijgen. Toch worstelde ik de laatste tijd met een probleem. Ik zou naar een reeks concerten van U2 gaan en ik wilde Bad horen, een nummer dat tot de favorieten van veel fans behoort maar dat de heren jammer genoeg maar af en toe live ten gehore brengen. De vraag was even simpel als het antwoord ingewikkeld leek: hoe kon ik Bono overtuigen? De wetenschappelijke literatuur liet me in de steek; naar de communicatie tussen fan en wereldster te midden van 16.999 andere gillende fans bleek geen onderzoek te zijn gedaan. Toch vond ik een antwoord op de vraag, en zo ontdekte ik dat overtuigingskracht zich soms in het mysterieuze bevindt. En dat dromen kunnen uitkomen.

Een bordje

Een aantal dagen voor de concerten besprak ik mijn probleem bij de koffieautomaat. Collega Frank had wel een idee. “Je kunt toch gewoon een bordje omhoog houden met je verzoek erop?” Aanvankelijk was ik sceptisch – er staan zoveel mensen met een bordje in het publiek, en zien ze dat eigenlijk wel vanaf het podium? Maar toen de tweede concertdag daar was en ik me na elf uur in de rij gestaan te hebben afvroeg wat ik nu nog eens kon doen om de tijd te doden, besloot ik een bordje te maken van de achterkant van mijn ticket. BAD, schreef ik erop. Kort maar krachtig. Prima te verwerken via de perifere route.

bordje_1

Of zou dit te onopvallend zijn? Na lang innerlijk beraad besloot ik mijn naam eronder te zetten. KOBIE, dat kan een Ier ook uitspreken, en wie weet is Bono wel in een gezellige bui en roept ‘ie mijn naam door zijn microfoon. Niet veel later leerde ik de ware overtuigingskracht van mijn eenvoudige verzoek in twee woorden kennen.

Mysterious ways

Het concert is halverwege als het nummer Mysterious Ways wordt ingezet. Ik dans enthousiast mee. Het papier in mijn hand is inmiddels behoorlijk verfrommeld geraakt.

One day you’ll look back, and you’ll see
Where you were held

Plots staat Bono pal voor mijn neus en kijkt me recht in de ogen. Dat blijft hij 5,8 seconden lang doen. Een ongrijpbaar moment met grote gevolgen.

How by this love
While you could stand there
And not move on this moment
Follow this feeling
It’s alright, it’s alright, it’s alright
She moves in mysterious ways

“Are you Kobie?” hoor ik Bono na afloop van onze danspartij in mijn oor zeggen. “Thank you,” antwoord ik. Verkeerde antwoord. “Is your name Kobie?” hoor ik nogmaals. “Yes.” Goede antwoord. Bono blijkt in een heel gezellige bui, hij blijft mijn naam maar noemen, ook door zijn microfoon.

“It pays to advertise”

Dan haal ik mijn verzoek nog maar eens tevoorschijn uit mijn kontzak. “It pays to advertise,” lacht Bono terwijl ik mijn telefoon instel om een selfie te maken. En later, als hij me na een tweede rondedans – ditmaal op Desire – van het podium begeleidt: “We’ll see if we can sort out your advertising situation later.”

Vier dagen later, tijdens het vierde en laatste concert in Amsterdam, gebeurt het onwaarschijnlijke. U2 speelt Bad. De Ziggodome ontploft. Zo heb ik toch weer mooi mijn zin gekregen.

En meer, veel meer dan dat.

Share this on social networks
  1. Ruud van Kruijsbergen
    Ruud van Kruijsbergen18 September 2015

    Not Bad!

    Geweldig verhaal en mooie beelden!

Leave a Reply