Persuasive communication

Centre for Language Studies | Faculty of Arts | Radboud University Nijmegen

Inge en Liza blikken terug: Etmaal van de Communicatiewetenschap 2016

Elke week verschijnt op deze site een bijdrage van één van onze onderzoekers over communicatie in onderzoek en praktijk. Deze week: Liza van Lent en Inge Stortenbeker die hun eerste congrespresentatie beleefden.

Op donderdag en vrijdag 4 en 5 februari vond een nieuwe editie van het Etmaal van de Communicatiewetenschap 2016 plaats in Amsterdam. Voor jonge onderzoekers Liza van Lent en Inge Stortenbeker gold dit congres tevens als hun presentatie-debuut. 24 uur lang woonden ze verschillende presentaties bij van andere communicatiewetenschappers omtrent het thema “Closer: Connecting through intimate communication technologies”.
Benieuwd hoe zij dat hebben ervaren? Lees hier hun verhaal…

Inge: afgerekend met de presentatiestress

Tijdens het etmaal mocht ik twee presentaties geven. Hoewel ik bij het horen van de acceptatie van zelfs twee abstracts nog een gat in de lucht sprong, schoot ik de avond van tevoren volledig in de stress. Ik vroeg me af wat me bezielde om onderzoek te gaan doen en dit nota bene nog met anderen te willen delen. Het was een soort mantra dat zich herhaalde in mijn hoofd: wáárom doe ik dit mezelf aan? Na nogmaals de presentaties goed door te nemen, tot de conclusie te komen dat ik ze toch écht wel kende (en het toch ‘om het af te leren’ nog 1 laatste keer oefende), ging ik een onrustige nacht tegemoet waarin in mijn dromen werkelijk alle worst-case scenario’s voorbij kwamen.

De volgende dag was het dan zo ver. Ik mocht gelijk de eerste ronde van parallelsessies presenteren bij onderzoek rondom het thema “Fun and (super) Food for Good”. Na een zeer inspirerende presentatie over een onderzoeksproject dat zich richt op de ontwikkeling van een spel (‘Food Ahoy’) dat helpt kinderen met kanker weer te laten genieten van eten, was ik aan de beurt. De presentatie was zó inspirerend dat ik terugdacht aan een waardevolle tip van collega Anniek Boeijinga: ‘Als jij achteraf maar tegen jezelf kan zeggen dat jij je verhaal hebt kunnen vertellen, dan mag je hartstikke tevreden zijn’. Een tip die ik ter harte heb genomen.

Hierdoor ging de eerste presentatie ging goed en de tweede alleen maar beter. Tips van andere onderzoekers zijn ontzettend waardevol voor het doen van verder onderzoek. Commentaar werd gegeven op zaken die al ergens in mijn achterhoofd rondspookten, de bevestiging dat ik daar dus wel echt iets mee moet doen. De stress zette zich om in kracht en vreugde. Een vreugde om mijn onderzoeksideeën te kunnen delen en mij te laten inspireren door de vele en diverse presentaties. Het Etmaal is daar dé plek voor.

etmaal1

Liza: presenteert zich voortaan als Homer Simpson

Het Etmaal was mijn eerste congres ooit, dus vond ik het extra spannend om erheen te gaan. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, maar kan niet anders dan terugkijken op een geweldige ervaring. Zelfs voor een congres-dummie zoals ik, bleek het Etmaal bijzonder toegankelijk te zijn (zo was een verdwaalde NRC-journalist met me eens). Het maakte het thema ‘Closer’ des te toepasselijk. Natuurlijk hielp het ook dat bij veel sessies één of meerdere collega’s van Persuasive Communication met me mee zaten te kijken vanuit de zaal of zelf hun onderzoeken mochten presenteren (zie ook deze post).

Met twaalf verschillende sessies tegelijkertijd was er voor ieder wat wils. Ik had besloten om te gaan voor de ultimate experience door in alle rondes een ander thema te bezoeken. Daardoor trof ik steeds andere onderzoekers die hun eigen bevindingen vol enthousiasme presenteerden aan een misschien wel even gretig publiek. Zo heb ik geleerd dat je je als bedrijf het beste kan presenteren als de zeer warme, maar minder competente Homer Simpson (‘The Arrogance Effect’). Ook de andere onderzoekers leken naar dit advies te hebben geluisterd: ondanks dat ik niet twee keer hetzelfde thema bezocht, liet Homer zijn gezicht zien in maar liefst drie van de zes rondes die ik bezocht.

De vele indrukken maakten dat er voor presentatiestress geen ruimte meer was. Toen ik in de laatste ronde op donderdag eindelijk zelf mocht presenteren, had ik er vooral veel zin in om het publiek te vertellen over ‘The Role of Psychological Proximity in Public Attention and Fear for Ebola’. Volledig voorbereid op een Nederlandse presentatie besloot ik, na sterk aanraden van de chairman, toch om mijn presentatie on the spot in het Engels te improviseren. Als ik dan toch voor het eerst op een congres ging presenteren, konden we dat maar beter meteen goed doen en ik heb geen moment spijt gehad van mijn beslissing! Alle positieve reacties achteraf hebben me zelfs een gastcollege aan de VU opgeleverd. Het toonde voor mij absoluut aan hoe belangrijk het Etmaal kan zijn voor het leggen van nieuwe contacten in de communicatiewetenschap.”

Na een lange dag van presentaties stond een welverdiend diner op het programma. Na het dessert gingen de eerste voetjes voorzichtig in beweging, een uur later werd er al flink gedanst en weer een tijd later stonden praktisch alle aanwezigen luidkeels tijdens de Silent Disco mee te zingen met ‘YMCA’. Een koptelefoon was bijna overbodig. De ochtend daarna waren er voor de echte fanatiekelingen weer nieuwe sessies die ondanks het vroege tijdstip nog steeds goed werden bezocht. Er zit leven in de communicatiewetenschap, en niet zo’n beetje ook!

etmaal4
etmaal2
Share this on social networks

Leave a Reply