Persuasive communication

Centre for Language Studies | Faculty of Arts | Radboud University Nijmegen

Existentiële verhalen: onderzoeksresultaten in cadeauverpakking

Elke week verschijnt op deze site een bijdrage van één van onze onderzoekers over communicatie in onderzoek en praktijk. Deze week: Enny Das, over existentiële verhalen en experimentele cliffhangers.

Dat het meeleven met verhalen fysiek minder gevaarlijk is dan je echt in een karkas van een buffel moeten verbergen omdat gemene stropers je zoon hebben vermoord en nu ook jou te grazen willen nemen, dat geloof ik wel. Maar in hoeverre ons hoofd een wezenlijk verschil ervaart tussen meegevoerd worden in een verhaal en ervaringen in het echte leven, dat is nog even de vraag. Verhalen kunnen zo krachtig en ontroerend zijn dat je gewoon in je stoel mateloos hard zit te huilen omdat de aardappeloogst van Matt Damon op Mars zojuist mislukt is, ook al weet je best dat dat niet echt gebeurd is. Wat mij vooral bezig houdt is of een verhaal mensen kan inspireren, bijvoorbeeld om een droom na te jagen of een lastig probleem het hoofd te bieden. Is dat mogelijk, of zinken mensen na een korte opleving weer terug in lethargie?

 

De afgelopen weken stonden in het teken van onderzoek naar existentiële verhalen voor het vak Fundamenteel Onderzoek. Zes groepjes fanatieke masterstudenten hebben al ontwerpend en analyserend meegekeken naar deze onderzoekslijn.

Soms had ik met ze te doen, met die studenten, zoals die donderdagmiddag dat ze om half zes na een communicatietraining van drie uur mijn kantoor binnen kwam gestrompeld omdat ze echt veel te hard hadden gewerkt. Maar bijna altijd was het ontzettend leuk.

Het klinkt een beetje gek misschien, maar ik kan me nog steeds enorm verheugen op nieuwe data, alsof het pakjesavond is en Sinterklaas voor de deur staat. Momenteel worden de experiment-pakjes langzaam uitgepakt. Het is heel spannend, we begeven ons op onontgonnen terrein. Lang niet alle resultaten zijn zoals verwacht. Sommige experimenten bevestigen de verwachtingen, en andere juist totaal niet. Ook het laatste bevalt me opvallend goed. Lang geleden heb ik me ooit volledig vastgebeten in bepaalde nulbevindingen. Uit dat geploeter en gepeins kwam ik naar boven met een andere visie op de werkelijkheid die ik vervolgens wist vast te leggen in een goede publicatie. Dat duurde eindeloos lang allemaal maar het was toch de moeite waard, vond ik. Je staart en denkt en zoekt en houdt dingen eens op zijn kant en dan vind je na een tijdje een nieuwe doorgang. Dat is leuk, nieuwe doorgangen vinden.

Natuurlijk zijn spectaculaire, verwachte resultaten heel fijn. Ze bevestigen je gelijk, je kunt er meteen iets mee, als een lekker taartje dat je meteen met smaak naar binnen kunt schuiven. Maar ik ervaar daarnaast een hernieuwd enthousiasme voor de onverwachte (non-)bevinding. Aha, zo zit het dus niet! denken we als Sherlock. Maar hoe dan wel?! Er zijn enkele spannende leads in de verschillende experimenten. Resultaten die een hele andere kant op wijzen dan waarin we keken. Enorm veel zin om die richting te gaan volgen. Even wachten nog. Cliffhangers zijn het.

Share this on social networks

Leave a Reply